Atmosferyczny silnik parowy (zwany też silnikiem parowym Newcomena) był pierwszym praktycznie stosowanym silnikiem parowym. Urządzenia te wykorzystywane były na początku XVIII wieku w kopalniach Anglii i Europy do odwadniania kopalń.
Spis treści |
edytuj Zasada działania
Szkic obok przedstawia schemat prostego atmosferycznego silnika parowego. Palenisko podgrzewa wodę znajdującą się w kotle, para wodna z kotła zbiera się w cylindrze z tłokiem. Wzrost ciśnienia pary powoduje podnoszenie się tłoka. Kiedy tłok osiągnie najwyższe położenie do cylindra rozpylana jest woda doprowadzona ze zbiornika znajdującego się w górnej części urządzenia. Rozpylona woda powoduje gwałtowne obniżenie ciśnienia wewnątrz cylindra i ruch tłoka do pozycji wyjściowej.
edytuj Zastosowanie
Silnik parowy Newcomena był wykorzystywany głównie do wypompowywania wody z kopalń w Anglii i Europie.
edytuj Historia
- 1712 – pierwszy silnik parowy Newcomena został zainstalowany w kopalni węgla w Staffordshire
- 1722 – pierwsza maszyna systemu Newcomena była uruchomiona poza Anglią w kopalni srebra w Bańskiej Szczawnicy na terenie dzisiejszej Słowacji
- 1729 – umarł Thomas Newcomen – ponad 100 silników parowych zainstalowano w kopalniach Europy
- 1763 – James Watt wprowadził pierwsze ulepszenia poprawiające wydajność
- 1788 – w Tarnowskich Górach (województwo śląskie) w kopalni srebra została uruchomiona pierwsza maszyna parowa systemu Newcomena na terenie dzisiejszej Polski (była to równocześnie pierwsza maszyna parowa na tym terenie)
- 1934 – ostatni pracujący silnik Newcomena został wyłączony w Barnsley